Actieboek: Verhalen uit de Rozentuin. Beluister het jeugdverhaal ‘Honneponnetje’

 

BESTEL HET ACTIEBOEK VERHALEN UIT DE ROZENTUIN VAN € 14,50 VOOR 8,00

Verhalen uit de Rozentuin is een bundel verhalen voor kinderen van twaalf tot achttien jaar die verteld zijn op het conferentiecentrum Noverosa in het kader van het jeugdwerk van het Rozenkruis Alle verhalen zijn geschreven door de jeugdleiders die leerling zijn van de School van het Rozenkruis. Het zijn korte bezinningen met een diepe symboliek en betekenis. Alle getuigen ze van de speciale, zielvolle atmosfeer die de jeugd op Noverosa ervaart. Via de speler hierboven is het verhaal ‘Honneponnetje’ te beluisteren.

Honneponnetje

Honneponnetje, kom eens even mee met je mannetje. Buiten staat een grote verrassing.
Hè schat, je maakt me zenuwachtig. Wat staat er buiten op mij te wachten?
Ze opende de deur, en daar stond hij, een donkerblauw Peugeot, portieren open, sleuteltje erin.
Hij was voor haar, een tweede auto voor het boodschappen doen.
Een aantal vrouwen in de buurt had er al eerder één, terwijl zij nog altijd op de fiets naar de supermarkt moest. Gelukkig was dat nu voorbij. Ze kon de buurvrouwen weer recht in de ogen kijken.

Ja, het ging goed met de familie van Dalen. Je kan wel stellen dat hun leven op rolletjes liep. Ze woonden nu zo’n vijf jaar in een vrijstaand huis in Oermaassen, een klein plaats in het oosten van Brabant. Hij werkt op een groot kantoor in de buurt en was inmiddels door hard werken benoemd tot hoofd van een afdeling. 

Elke avond kwam hij moet thuis, plofte neer op de bank, en zei: ‘Hè, hè, dat was me een dag, trok zijn sloffen aan en vroeg: nog iets bijzonders vandaag schat? Schoof zijn eten naar binnen, liefst at hij stamppot met een bal gehakt erbij, en zei tot slot: wat heb je dat toch weer heerlijk gemaakt honneponnetje. Vervolgens zette hij de televisie aan en zakte elke avond opnieuw weg in zijn grote leren fauteuil. 

Zij keek dan naar haar echtgenoot, schudde een beetje met haar hoofd, en zei: o.. Ja ze was trots op haar mannetje. En dan waren er nog twee kinderen: Edwin en Isabel. Edwin deed het heel goed op school, was een correcte jongen en wist nu al zeker dat hij later hetzelfde beroep zou gaan doen als zijn vader. En over Isabel zei iedereen altijd: wat lijk je toch op je moeder. O, zei ze dan, schuddend met haar hoofd.

Je kan dus wel zeggen dat het goed ging met de familie van Dalen. En dat was dan ook hetgeen hij vaak tegen zijn vrouw zei. Wat hebben we het toch heerlijk als gezinnetje, schat. Zij zei dan: O. En vervolgens sliepen ze gelukkig in. Tja, zij komden toen ook niet weten dat er iets in aantocht was dat hun gezinnetje, en hun toekomst en hun goede naam in de buurt enigszins zou veranderen. Dat iets wat in aantocht was, verwacht je ook niet als je al op leeftijd bent, en alleen met heel veel verf kunt verbergen dat je eigenlijk al behoorlijk grijs bent. Maar het begon bij mevrouw van Dalen.

Het begon met een beetje buikpijn. Daarna …

Bron: Verhalen uit de Rozentuin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *