28-12 Beschouwing 7

Spirituele Kerst 7: Bedreigingen vanuit de wereld en vanuit jezelf

Beschouwing voor 28 december (ochtend)

 

BESCHOUWING BIJ spirituele tekst 6

Als er iets van de nieuwe ziel in een mens begint te lichten, dan is er sprake van grote vreugde. Zo’n mens heeft immers iets ervaren van een hogere realiteit, van een groots plan en weet nu van binnenuit dat er ook voor hem of haar een machtig geestelijk perspectief is.

De vreugde in een mens die op zo bijzondere wijze is aangeraakt, is echter nog incidenteel en zeker niet stabiel. Want zodra een mens vanuit innerlijk herkennen en inzicht (Maria en Jozef) verlangt het geestelijke (Jezus) in hem of haar tot ontwikkeling te laten komen, lijkt alles en iedereen hem (Elisabeth, Zacharias en Johannes) daarvan te willen weerhouden.

De mens in wie de ziel begint te ontwaken, heeft de natuurlijke neiging om zijn vreugde daarover te delen met mensen die hem of haar dierbaar zijn: de levenspartner, familieleden, vrienden en kennissen. Die blijken daar dan helemaal geen belangstelling voor te hebben en schakelen zo snel mogelijk over op alledaagse onderwerpen.

Dan kun je een grote eenzaamheid ervaren en ook een diepe smart om zoveel oppervlakkigheid. Niemand lijkt te beseffen waar het, volgens jou, in het leven echt om gaat. Je wordt op jezelf teruggeworpen en je trekt je terug, om jezelf te beschermen:

“Elizabeth wist niet dat Herodes van plan was haar zoon te doden en zij en Johannes vertoefden in Bethlehem; maar toen zij het vernam, nam zij het kleintje Johannes en vluchtte snel naar de heuvelen.
De moordende lijfwacht was in de buurt; zij moesten zich haasten; maar zij kende geheime grotten in de heuvelen en zij verborg zich met Johannes in één van hen tot de lijfwacht verdwenen was.”

 Aquarius Evangelie 8: 6-7

In een sprookje van Hans Christian Andersen wordt het lelijke jonge eendje gepest door jonge eenden omdat hij anders is. Hij denkt dat er iets mis met hem is maar is er nog niet van doordrongen dat hij een zwaan in wording is. Als de zwaan, symbool voor de ziel, volwassen is, is hij vrij en zijn er geen eenden meer die hem dwars zitten.

De mens moet op zijn weg naar volwassenheid al aardig wat weerstanden overwinnen. Op de weg naar het volwassen worden van de ziel zijn de weerstanden mogelijk nog groter en vooral anders van aard. Zowel persoonlijkheid als ziel hebben tegenkracht nodig om krachtiger te worden. Zonder wrijving is er geen vooruitgang. Als er geen wrijving is, komt er geen glans en zonder tegenwind kun je geen vlieger oplaten.

In onze westerse samenleving is er veel dat het moeilijk maakt dat de Andere-in-ons ontwaakt, actief wordt en groeit. Dagelijks wordt onze aandacht met een bombardement aan impulsen via beeld, geluid, reuk, smaak en gevoel getrokken naar de uiterlijke wereld. De subtiele stem van de ziel lost daarin gemakkelijk op.

Er zijn krachten die mens en mensheid belemmeren om de gnostieke spirituele weg te gaan. Waarom? Omdat alles in deze wereld de natuurlijke neiging heeft het bestaande evenwicht in stand te houden. Alles wat het evenwicht in gevaar brengt, zal worden bestreden. Het is op deze oer-basis van het bestaan dat mens, plant en dier zich kunnen herstellen van ziektes en wonden. Dit principe maakt dat organisaties, sociale systemen, culturen, zonnestelsels etc. langer of korter kunnen blijven bestaan en dat het zoveel kracht vergt bestaande situaties te doorbreken.

Deze evenwicht-zoekende kracht is een naar binnen gerichte kracht. Als het gaat om de individuele mens noemen we die kracht: ego-centriciteit. Zodra enig mens dan plots uit die wereld wil treden door een naar buiten gerichte kracht, dan roept hij of zij onherroepelijk tegenkrachten op. In het kerstverhaal worden deze krachten aangeduid als … koning Herodes.

“De magische priesters konden de harten van de mensen lezen; ze lazen de goddeloosheid van Herodes’ hart, en wisten dat hij gezworen had de jong geboren koning te doden.
En dus vertelden zij het geheim aan de ouders van het kind en smeekten hen om ver buiten het bereik van alle gevaar te vluchten. En toen gingen de priesters weer huiswaarts.  Zij gingen niet door Jeruzalem. En Jozef nam het kindje Jezus en zijn moeder en vluchtte ‘s nachts naar Egypte en bleven bij Elihu en Salome in het oude Zoan.”

Aquarius Evangelie 5 : 17-20

Voor de nieuwe ziel is in deze wereld geen plek. Er is geen plaats in de herberg. Sterker nog: allerlei machten van deze wereld zijn erop uit de nieuwe ziel, de jonge Jezus, te doden. En niet alleen de nieuwe ziel, maar ook de persoonlijkheid die de weg voor die ziel gaat bereiden: Johannes. Dat maakt het verhaal over de kindermoord in het Aquarius Evangelie duidelijk.

“Hun wrede taak was gedaan; de lijfwacht keerde terug en vertelde de geschiedenis aan de koning. Ze zeiden: ‘We weten dat we het koningskind gedood hebben, maar Johannes, de wegbereider, konden we niet vinden’. De koning was woedend op de lijfwacht omdat zij het kind Johannes niet gedood hadden, en ze werden in de boeien geklonken.”

Aquarius Evangelie 6: 8-10

In het verhaal over de kindermoord op bevel van koning Herodes wordt niet één kind gedood maar talloze. De ‘kindermoord’ heeft in onszelf wellicht al vele malen plaatsgevonden want zelfs het verhaal over de kindermoord duidt op een spiritueel proces: de ontluikende krachten van de ziel worden in de kiem gesmoord door natuurlijke weerstand tegen vreemde krachten.

Ook de figuur Herodes is dus weer een symbolische aanduiding! Herodes staat voor de cruciale kracht van de natuurlijke weerstand op het spirituele pad. Deze weerstand bevindt zich zowel binnen als buiten de mens en kan zich in allerlei vormen, gedaanten en situaties aan de mens voordoen, het liefst op zo onverwacht mogelijke momenten. Maar het is ook die kracht waaraan het innerlijke leven zich kan en moet meten om zich te verheffen tot een hoger plan.

Is het innerlijke leven van de ziel sterk genoeg, dan zal het de weerstand van dat moment overwinnen en verder kunnen gaan. De weerstanden bepalen de stappen die op het pad worden gezet. Maar, op de spirituele weg waar de persoonlijkheid de leerling van de ziel wordt, is het zo dat de weerstand op het innerlijke leven wordt uitgeoefend via de persoonlijkheid. En daar schuilt het grote gevaar van de ‘kindermoord’.

Het hoger zelf van de mens roept in het lager zelf van de mens het verlangen op om een spirituele weg te gaan. Maar het lager zelf heeft uit zichzelf niet de minste behoefte daartoe omdat deze weet dat hij een stapje terug zal moeten doen.

Herodes nodigt in het verhaal zelfs de drie wijzen uit aan zijn hof. Hij wil van hen zoveel mogelijk informatie over de jonggeboren koning om hem gericht te kunnen bestrijden: de persoonlijkheid acht zichzelf groter dan de krachten van de ziel en stelt alles in het werk om zijn positie te behouden. Uiteraard slaagt dit plan niet, de wijzen weten beter…

“En dus vertelden zij het geheim aan de ouders van het kind en smeekten hen om ver buiten het bereik van alle gevaar te vluchten.”

Jozef en Maria, hoofd en hart, wordt van binnen uit verteld wat ze moeten doen: bescherm het jonge kind en vlucht naar Egypte, symbool voor de neutraliteit en de stilte van de ziel. De ziel strijdt nooit. De ziel geeft de persoonlijkheid van binnenuit instructies hoe te handelen.
De natuurlijke reactie van de persoonlijkheid is het bestrijden van de Jezus én Johannes in hem.
Naar welke stem zal hij luisteren…..?

Er is maar één manier om aan het uiterlijke en innerlijke geweld te ontkomen… vluchten. Dat wil zeggen: snel naar een plaats gaan waar de bedreigingen veel minder groot zijn. In de praktijk betekent dat: jezelf zoveel mogelijk afschermen voor schadelijke invloeden en jezelf daardoor openstellen voor de fluisteringen van het andere leven.

Jozef en Maria vluchten dan met hun kind naar Egypte. Egypte is ook het symbool voor de mysteriën, het krachtveld van de ziel. Samen met Elisabeth en Johannes worden zij onderricht in de mysterieschool van Elihu en Salome. Zij hebben de weerstanden overwonnen, Herodes sterft. Innerlijke mens én persoonlijkheid ontvangen in Zoan inzicht en kracht om zich verder te wijden aan hun taak. Dat is het grote wonder van de mysteriën.

BOEK SPIRITUELE KERST

EBOOK SPIRITUELE KERST

 

15 thoughts on “28-12 Beschouwing 7

  1. Jan

    Dit is i.d.d precies wat er gebeurt! Fijn om nu ook eens te lezen (bevestigd te worden in het feit) dat dit telkens op de loer ligt
    Ik merk dat bij mij ook de angst voor het onbekende een grote rol speelt.

    Reageren
  2. Jes Jespers

    Een mooie beschouwing waaruit veel levenservaring spreekt naast inzicht van de symboliek zoals die in de Bijbelteksten wordt gebruikt. De Kerk (katholieke) had het in het gezin waarin ik opgroeide verbruikt. Als iemand in een gesprek zijn opvatting begon weer te geven met de woorden “ik geloof”, dan legde mijn vader de aspirant spreker meestal al snel het zwijgen op met de woorden “geloven doe je maar in de kerk!”.

    Feiten doen er toe, meningen ontlenen hun waarde aan de argumenten waarop deze is gebaseerd, een mening sec heeft geen waarde, het staat gelijk aan ´iets geloven´. Het goede van dit inzicht zit daar in dat je, als je jezelf betrapt op het geven van een weinig gefundeerde mening, je meteen daar aan kunt toevoegen dat je ´voor jouw eigen mening geen halve cent geeft en voor de mening van een ander ook niet´. Je identificeert je niet langer met jouw meningen, mooi meegenomen toch?!

    Je bent op zoek naar waarheid en bij geloven heb je het over ´mijn´ waarheid, maar ´de´ Waarheid is meestal toch even anders en meestal niet direct te vinden. Jij kunt waarheid dan ook niet buiten jou vinden, waarheid ontvang je, komt van binnenuit, waarheid vindt jou als je daar ontvankelijk en rijp voor bent.

    Om waarheden te kunnen ontvangen moet je ´in de vraag blijven´, bekennen dat je ´denken´ de waarheid nog niet weet. In de vraag blijven en daarbij stil staan houdt in dat je ´aan-dacht´ aan de vraag schenkt, aandacht komt rechtstreeks via de ziel en om antwoorden te kunnen ontvangen moet de geest leeg zijn om daarin te kunnen landen. De ziel heeft geen woorden nodig on te weten, de denkende geest heeft juist wel woorden nodig om tot weten te komen, waarheid bereikt je vanuit de ziel.

    Je ziel, die, toen je nog kind was zich spontaan, vrij en blij kon manifesteren werd tijdens je opgroeien in een web van meningen, normen en waarden gekerkerd. Pas als die ketenen gaan knellen ga je beseffen dat je een gevangene bent en zal je je willen bevrijden. Je zult dan vast de nodige keren zeggen “Ik wil mezelf zijn!”, maar wie dat ´zelf´ is, daar heb je nog geen idee van, nou dat is je ziel, die van zichzelf onkenbaar is. Natuurlijk word je niet begrepen, terwijl je zo graag begrepen wil worden. Dat laatste is weer iets van de persoonlijkheid, het kudde-dierlijke instinct. Als je rijp daar voor bent vindt een leraar jou en het feit dat je deze teksten leest bewijst dat de leraar jou al gevonden heeft.

    Als je zover komt dat je je gaat afvragen: “wie ben ik nou eigenlijk?” , dan zal je inzien dat je wel duizenden keren in je leven gezegd hebt “ik ben…”. Je maakte in besef even een mentale foto van wat je net voelde, maar dat ben je even later al niet meer, dan is dat tijdelijke gevoel en ook dat besef al weer weggeëbd.

    Je bent natuurlijk niet de som van alle gevoelens die je in je leven ervaart. Die gevoelens blijken allemaal samen te hangen met datgene waar je je mee geïdentificeerd had, je ego, de bezitter van, een auto, een geloof, een sociale status, etc. Allemaal identiteiten in je die samen je persoonlijkheid vormen. Die identiteiten in je persoonlijkheid kunnen worden gekwetst, je ontwakende ziel niet, die weet dat alles wat je je aantrekt je ook weer uit moet trekken, niet duurzaam is, slechts tijdelijk en daarmee vergankelijk is. Omdat je minder kwetsbaar wordt lijk je onverschillig te worden, doch het verdwijnen van de schil van je ego word je een betere waarnemer en betere ontvanger van ook non verbale, emotionele, ´informatie´.

    In de beschouwing wordt perfect uitgelegd dat de maatschappij en daarmee de persoonlijkheden waaruit deze bestaat gebaseerd is op egocentrisme, naar binnen gerichte krachten. Je bevrijding uit de cocon van het denken door anderen en jezelf geweven en de wedergeboorte van de ziel, het kind met bewust-zijn in je wil men het liefst weer het zwijgen opleggen, ze zijn bang je kwijt te raken.

    In geval van gevaar kent de persoonlijkheid 3 manieren van reageren, aanvallen, verdedigen of vluchten, waar je wijs aan doet is afhankelijk van hoe de ziel heeft kunnen groeien, volgroeid zal hij niet meer vluchten, zal hij zich zelfs laten kruisigen. Aanvallen om de ander te ´overtuigen´, hem een geloof opdringen en hem daar in te kerkeren staat gelijk aan je medemens bedriegen.
    Het voedsel dat ons meer besef brengt is onze aandacht, niet ons denken, daarin dromen we en dat doen we als alle dieren mechanisch, het denken heeft primair de functie om het lichaam van het mensdier dat we ook zijn te laten overleven.

    Aandacht maakt van horen luisteren en van kijken zien, aandacht is bewustzijn, aandacht is wie we zijn, in zijn hoogste vorm is dat heldere tegenwoordigheid. Onze aandacht is het kostbaarste dat we te geven hebben, de commercie wil onze aandacht gevangen nemen door ons te laten identificeren, aandacht betekent meer omzet, een hoger kijkcijfers, meer stemmen en daarmee een hoger inkomen of meer macht. Aandacht kan van een mug een olifant maken of een angst een trauma. Met onze beheerste aandacht verlichten we en geven het voedsel en zelfs leven aan alles waar we onze aandacht aan schenken, wees bewust waar je je aandacht aan schenkt!

    Reageren
    1. André de Boer

      Dank je wel voor je aanvulling Jes. Aandacht is hier inderdaad een sleutelbegrip! Daar willen we in 2020 en 2021 extra aandacht aan besteden in nieuwe online-programma’s.

      Reageren
    2. Evert

      Dag Jes,

      Dank voor deze ontboezeming. Gezegden als ‘ik stond er bij en keek ernaar’ en ‘ik ziel dus ik ben’ kwamen in me op.
      Misschien sluit de volgende vraag op je woorden aan.

      In jouw reacties op deze site zeg je wel eens: ‘We zijn al verlicht – ‘. Die uitspraak intrigeert me sinds ik hem de eerste keer las.

      Zonet las ik in het werk ‘De vervolmaking van de mens’ van Karl von Eckartshausen deze passage:
      ‘… en zodra de tijd de voorhang, die het binnenste heiligdom verbergt, zal verwijderen, zal door de geest van liefde, waarheid en wijsheid de gelukzaligheid wederom op aarde verschijnen Deze geest is de geest van Christus. De vervolmaking van de mens is geen ideaal, maar een werkelijkheid, die zich eenmaal zal openbaren. …’

      Illustreert deze verwoording, nl. dat de vervolmaking geen ideaal is, maar een voor ons nog niet volkomen tegenwoordige aanwezigheid, jouw zienswijze?

      Reageren
  3. Job Hanegraaff

    Nu ik een paar dagen verder ben met luisteren en lezen raak ik meer en meer geïnteresseerd in dit diepzinnige gedachtengoed.
    Ook komt de vraag bij me op: in hoeverre kunnen traditioneel gelovigen, die behalve traditioneel ook niet een bepaald niveau van intelligentie hebben hier iets mee? Het vereist m.i. meer dan de bereidheid hiervoor open te staan.
    Maar misschien is het ‘niet de bedoeling’ dat iedereen dit zou kunnen volgen en kun je gewoon zeggen: ieders weg is uiteindelijk een heel EIGEN weg.

    Reageren
    1. André de Boer

      Job, mijn ervaring is dat slechts een heel klein deel van traditioneel gelovigen enthousiast kan worden over visies zoals die in Spirituele Kerst, Spirituele Pasen en Spirituele Pinksteren worden uitgedragen. De meeste traditionele gelovigen kunnen er niets mee of worden zelfs boos als ze er kennis van nemen. Dat is begrijpelijk, want het vraagt inspanning om tot begrip door te dringen, moed om vermeende zekerheden te durven loslaten en verantwoordelijkheid om te leven in overeenstemming met het innerlijk weten.

      Er is een grote diversiteit aan mensen, en er is een scala aan niveaus van innerlijke ontwikkeling. Daarom vind ik het goed dat er zoveel religieuze, spirituele en levensbeschouwelijke stromingen zijn. Pluriformiteit is prima. Zo kan iedereen in principe iets vinden wat bij hem of haar past. Laat vele bloemen bloeien!

      Reageren
  4. Jakkie Trips

    Vertrouwen, gebaseerd op inzicht en kennis zijn sleutels op de weg naar heel-wording.
    Verdergaan, steeds verder zoekend naar evenwicht, schommelend op de golven van de zee.

    Reageren
  5. Maria Band

    Ik stond deze kerst op het punt om weer helemaal terug te gaan naar mijn vroegere staat van slapen. Ik wilde het allemaal opgeven en vertrouwde niets en niemand en bovenal mezelf niet meer. Ik zag overal demonen. Een echte geloofscrisis. Nu snap ik waar dit voor diende. Mijn taaie, gereformeerde huid is nog niet helemaal afgepeld. Dit bericht had ik nodig om in te zien dat deze wrijving goed is. De diamant begint door te schitteren!

    Reageren
    1. André de Boer

      Maria, fijn om te vernemen dat de diamant begint door te schitteren. Een (geloofs)crisis is nooit prettig, maar vaak wel noodzakelijk om innerlijk sterker te worden. Conditioneringen uit het verleden dienen inderdaad te worden losgelaten, maar dat betekent natuurlijk niet dat ze allemaal slecht of waardeloos waren.

      In een religieuze opvoeding worden ook zaden gezaaid die later kunnen ontkiemen en opgroeien. Via verhalen worden er in de persoonlijkheid structuren gebracht die het mogelijk maken dat er later een ontvankelijkheid ontstaat voor bepaalde ervaringen en een dieper begrip. Dan weet je uit eigen ervaring wat het betekent om vanuit het slavenhuis Egypte naar het beloofde land te gaan. Het is een langdurige reis door de woestijn waar zeven (innerlijke) veldslagen moeten worden geleverd voordat het land van melk en honing kan worden betreden. Ik heb wel eens gehoord dat het Chinese woord voor ‘crisis’ ook de betekenis heeft van ‘kans’.

      Reageren
      1. Maria Band

        Dankje Andre, ik heb eerder in mijn leven de spirituele weg willen gaan, maar dat liet ik dan telkens in de kiem smoren of ik gooide het kind met het badwater weg en wilde niets meer met een geestelijk leven van doen hebben. Nu merk ik dat mijn bijbelvaste opvoeding inderdaad ook goede kanten had, maar dat ik mijn eigen leven mag vormgeven en mijn eigen (spirituele) weg mag gaan. Ik heb de weg van de Liefde gekozen en die wil ik helemaal uitlopen, tot het einde of eindeloos…

        Reageren
        1. André de Boer

          Maria, volgens mij komt alles op precies het juiste moment. De keuze die je noemt is naar mijn idee de beste keuze die je kunt maken!

          Reageren
  6. Gerrit

    Hallo André,
    dank voor deze prachtige serie. Ik volg/lees de afleveringen al voor het derde jaar en het is voor de eerste keer dat ik struikel over de volgende zinsnede: “…. lijkt alles en iedereen hem (Elisabeth, Zacharias en Johannes) daarvan te willen weerhouden.” Zou je hier misschien nog enige toelichtende woorden aan kunnen wijden. Ik zag de drie ook niet terugkeren in het vervolg.

    Reageren
    1. André de Boer

      Gerrit, ik kan me voorstellen dat je over die zinsnede struikelt. Bij het herlezen gisterenavond moest zelf ook goed nadenken wat ermee wordt bedoeld, want deze zin heb ik zelf niet opgeschreven. Deze serie is geschreven door een team van vier mensen, waarin Tanja en ik het grootste deel hebben verzorgd.

      Op het spirituele pad en ook in het gewone leven zijn beproevingen onvermijdelijk. Dat komt mooi tot uitdrukking in ‘de weg van de held’ zoals die is geformuleerd door Joseph Campbell (zie afbeelding 2)aan de hand van onderzoek naar de structuur van talloze verhalen: uit literatuur, heilige geschriften, mythen, sagen, legenden, sprookjes etcetera.

      Het drietal Elisabeth, Zacharias en Johannes kan worden gezien als de persoonlijkheid, waarin Elisabeth staat voor het geloof, Zacharias voor het verstand en Johannes voor het persoonlijkheidsbewustzijn dat innerlijk aangeraakt is en dus beseft dat hij plaats dien te maken voor een zielebewustzijn. In het kerstverhaal van Lukas staat dat Zacharias niet meer kan spreken nadat de engel de geboorte van zijn zoon heeft aangekondigd. Dat is te interpreteren dat het gewone verstand zich daar niet mee dient te bemoeien. Als het dat wel doet, stagneert het proces. Dit alles wordt nooit uitgelegd in de betreffende hoofdstukken in de Jeugdbijbel van Nita Abbestee.

      Het drietal Maria, Jozef en Jezus worden gezien als de nieuwe ziel. Het is een hogere ‘octaaf’ van Elisabeth, Zacharias en Johannes. Het gevoel (Maria), het denken (Jozef) en het bewustzijn (Jezus) zijn dan dusdanig getransformeerd, dat het grotendeels gericht is op geestelijke bewustwording en vernieuwing.

      Over dit alles is natuurlijk nog veel meer te zeggen, maar het mooiste is dat mensen dat zelf ontdekken, want het gaat er niet om nieuwe concepten in het brein op te slaan, maar om de juiste zelf-activiteit, want alleen dat werkt transformerend.

      Reageren

Laat een reactie achter op Jakkie Trips Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *