Radio Spirituality 2019-01-19

BESTEL MYSTERIËN EN LOFZANGEN VAN GOD, KOSMOS, MENS

Monique: Goedemiddag en welkom in ons programma. Het is weer tijd voor Hello Radio Spirituality. En op deze zaterdagmiddag gaan we er uiteraard weer een leuke uitzending van maken. Bij ons te gast is Bas Harpe. Hij is theosoof en verzorgt vandaag het item ‘Theosophical Society’. 

Anthony: Vanmiddag praten we ook met Doride Zelle. We praten met haar over het Gouden Rozenkruis en over het boek ‘Mysteriën en lofzangen van God, kosmos, mens’ van auteur André de Boer.  Het wordt weer een waar avontuur.

DORIDE ZELLE: 18.45 min

Monique: Doride, welkom, hartstikke leuk dat je hier bent bij ons. We gaan met jou praten over een heel mooi boek: Mysteriën en lofzangen van God, kosmos, mens. En daaronder staat nog een subtitel: het godsplan verwerkelijken. Dat is mooi. Dat is een hele mond vol. Alles bij elkaar best heel pittig. Voordat we met het boek gaan beginnen willen we natuurlijk ook even iets weten van jou, want je bent aangesloten bij het Gouden Rozenkruis. Hoe lang ben je daar al bij aangesloten?

Doride: Ik ben geboren als kind bij ouders die al bij het Rozenkruis waren, en ik ben nu 55, dus ongeveer 55 jaar. 

Monique: Met de paplepel ingegoten.

Doride: Met de paplepel, en de ouders van mijn ouders aan beide kanten waren eigenlijk ook al bij het Rozenkruis, bij de stroming die in 1924 is opgericht door de broeders Leene. Daar waren mijn grootouders in het begin al redelijk snel bij aangesloten. 

Monique: Hebben zij de gebroeders Leene ook gekend denk je?

Doride: Ja zeker, en ook samengewerkt. Mijn grootvader aan mijn vaders kant was al helemaal in de boeken en in de uitgeverij. Vanaf begin jaren veertig werden er al dingen uitgegeven. Eén van de oprichters van deze school wilde altijd persvrijheid hebben en werkte al met stencilmachines zodat hij zijn eigen teksten uit kon geven. Hij had best een vooruitziende blik, gezien wat er in de oorlog gebeurd is. Dat mocht toen absoluut niet, maar zelfs in de oorlog gingen ze door met het uitgeven van leuke teksten. 

Antony: Voor de mensen die dat nog niet weten: Jan Leene is ook wel bekend als Jan van Rijckenborgh.

Doride: Klopt, later heeft hij deze spirituele naam aangenomen. 

Anthony: Hij is één van de grondleggers van deze school.

Doride: Ja, samen met zijn broer Wim Leene, allebei Haarlemmers overigens. Daarom zijn zij in Haarlem die School gestart en zijn ze op Bakenessergracht nummer 13 begonnen met het geven van lezingen.

Monique: Het is ook nooit weggeweest uit Haarlem?

Doride: Nee,.

Anthony: En dat is ook waar jullie de winkel hebben?

Doride: Dat is Bakenessergracht 1, maar wij hebben daar – dat klinkt een beetje luxe natuurlijk – Bakenessergracht 1 t/m 15 in eigendom. Al die panden zijn met elkaar verweven, ook naar de achterkant toe: als een soort een vierkant midden in de stad van Haarlem, een Rozenkruis-huis op het oudste deeltje van deze stad. 

Monique: Dat is wel bijzonder. 

Anthony: Maar jullie zijn ook een hele grote organisatie of beweging. 

Doride: Nou ja, dat is eigenlijk onvoorstelbaar dat twee van dit soort vrienden erin geslaagd zijn om een wereldwijde organisatie uit te bouwen. In 42 landen zijn er inmiddels centra en tempels waar het gedachtegoed van hen wordt uitgedragen. Ik geloof dat er in totaal 18 talen zijn waarin ook literatuur is uitgegeven. Dat is natuurlijk ook heel bijzonder. 

Monique: Zeer zeker, en jullie hebben best heel veel literatuur, inderdaad. Vandaag hebben we het dan over het boek over het boek ‘Mysteriën en lofzangen van God, kosmos, mens’. Wat me meteen opvalt over het boek is de voorzijde: Is het een volle maan of is het een zon? Is het bedoeld als zodanig of is het iets heel anders?

Doride: Het is toch wel bedoeld als zon, maar dat is toch wel iets wat je niet allemaal van te voren bedenkt. We begonnen ooit in deze serie met het boek Mysteriën en symbolen van de ziel. Daar kwam dat beeld van een rode maan eigenlijk. Met name zie je daarin ook het licht en het duister in. Dat triggerde mij altijd want de ziel heeft toch wel meerdere kanten. Daar is een vervolge op gekomen met Mysteriën en uitdagingen van geboorte, leven en dood omdat dat toch heel nauw met de mens verweven is. Het eerste deel is dus verweven met de ziel, het tweede deel met de mens, en daarna kwam het derde deel ‘Mysteriën en lofzangen van God, kosmos, mens’ en daarin is heel erg de nadruk gelegd op het goddelijke, op het geestelijke. Het is dus een eenheid van drie boeken mens, ziel en geest die weer één worden. En daarom hebben we die verschillende zonnen bij gekozen, maar dat was geen vooropgezet spel. 

Monique: Dat is wel mooi inderdaad – ik heb de drie boeken nu voor me liggen – want je ziet echt dat het wel bij elkaar hoort: het is echt een soort saamhorigheidsgevoel. Ik vraag me dan ook af: als je het ene boek hebt gelezen, of je dan ook de andere bij bij wijze van spreken wel moet lezen?  

Doride: De basisteksten van de drie boeken zijn zo ontzettend verschillend, dat de drie boeken ook weer totaal anders zijn. 

Antony: Dit boek is geschreven door André de Boer?

Doride: Ja.

LEES MEER OVER DE LEZINGEN VAN ANDRE DE BOER

Anthony: En die andere boeken?

Doride: Ook door André de Boer. Het leuke is dat we ooit in 2014 begonnen zijn om een online-programma te maken met de naam ‘Spirituele Kerst’. André heeft hier ook over ‘Spirituele Kerst’ gesproken. Maar binnen een jaar was er zo’n vraag om dat programma te vertalen in een boek, dat we toen eigenlijk heel snel een boek hadden gemaakt. En toen is Spirituele Pasen en Spirituele Pinksteren gekomen als online-programma. Daar is ook een boek (Spirituele Pasen en Pinksteren) uit ontstaan. En nu brengen we, sinds ‘Mysterien en symbolen van de ziel’, het boek en het online-programma tegelijk uit omdat er gewoon vraag naar is. Het is best wel bijzonder. Je denkt ‘ik ga een online-programma maken’, maar dan blijkt dat mensen het toch in handen willen hebben en niet alleen maar digitaal. Dat is verrassend.

Monique: Zeker, als je bedenkt ‘we leven wel echt in een digitaal tijdperk’ , dat is wel leuk, maar ik wil het toch ook vast kunnen houden, ruiken, de druk van de pers en zo. Waarom is er specifiek gekozen voor deze vorm? Want je kunt natuurlijk kiezen voor de cirkel, maar je kan natuurlijk ook andere vormen kiezen. 

Doride: ‘Het aparte is dat dat ook intuïtief is. De cirkel is toch iets van de eeuwigheid en de zon is ook een symbool van iets hemels en voor mij ook een symbool van het goddelijke. Je denkt bij de zon – ook las je het boek leest, want die symboliek komt echt wel naar voren – de natuur vertelt ons toch ook heel veel over het geestelijke leven. En zo vertelt de zon ons ook iets over de geest, die achter de ‘natuurzon’ is. 

Anthony: Mag ik jou een makkelijke vraag stellen?

Doride: Altijd.

Anthony: ‘Wat is de bron van alle leven?’ Dat staat op de achterflap van het boek en het is iets dat ons allemaal misschien wel bezighoudt. Misschien niet bewust, maar onderbewust misschien wat meer. Heb jij daar een mening of een idee over?

Doride: ‘Ik kan persoonlijk toch alleen maar antwoorden met ‘God’. Dat klinkt dan heel heilig zullen we maar zeggen, maar voor mij is het echt zo dat alles uit een schepper ontstaan is. Dat is het begin.

Anthony: Je voelt dat ook?

Doride: Ja, ik voel dat ook echt zo. Dat hele boek vibreert van hermetische teksten. Dat is de basis van dit boek ook: Hermes Trismegistus.

Monique: Ja, want het boek wordt ook belicht vanuit de klassieke teksten van Hermes Trismegistus. Hoe komt het dat er in de historie zo weinig over deze legendarische ingewijde bekend is. 

Doride: Misschien toch omdat het een soort van mythische figuur is, waardoor dat ook heel lang in het geheim is gebleven. Ik geloof dat ook de tijd rijp moest zijn voordat het tot volheid kan komen. Dat mensen het ook kunnen begrijpen. Van Rijckenborgh heeft natuurlijk met het schrijven van zijn Egyptische Oergnosis geprobeerd om al die teksten te verklaren. Eigenlijk is dit boek ‘Mysteriën en lofzangen van God, kosmos, mens’ een kleine compilatie van teksten uit De Egyptische Oergnosis omdat de basis natuurlijk een online-programma is.  

Monique: Dat zijn de vier boeken die je hier ook bij je hebt? Welke vier zijn dat?

Doride: De Egyptische Oergnosis deel 1,2, 3 en 4.

Monique: Ik dacht dat ze misschien allemaal andere titels hadden, maar dat is niet zo. 

Doride: Als je één heel klein stukje leest, want dat spreekt dan voor mij heel erg tot de verbeelding, dan staat er bijvoorbeeld in Corpus Hermeticum 2 vers 4: ‘God maakt de eeuwigheid, de eeuwigheid maakt de wereld, de wereld maakt de tijd, en de tijd maakt de wording.’

Monique: Mooi. 

Doride: Alleen dat al, dat je de verbinding voelt tussen boven en beneden, wij situeren dat dan zo boven en beneden.

Anthony: Staat dat ook niet in dit boek ‘Zo boven, zo beneden’?

Doride: Zeker. Doordat het ene uit het andere is voortgekomen voel je ook de verbinding, dat het allemaal met elkaar verbonden is, niet op zich staat. Dan kom ik weer terug op je vraag ‘wat is voor jou die bron?’ Dan is dat God. En daar is de wereld uit gekomen en uiteindelijk de mens. 

Monique: Wat ik me ook afvraag – omdat het belicht is vanuit die klassieke teksten van Hermes Trismegistus – wat betekende hij voor de Rozenkruis-gemeenschap? Wie is hij, de mythische figuur?

Doride: Nou ja, het kunstige van Van Rijckenborgh is dat hij uit heel veel verschillende tradities het universele heeft weten te halen en dat heeft weten te verklaren, zodat je door de tijd een beeld hebt gekregen dat in elke stroming steeds weer hetzelfde element essentieel is, namelijk dat er een vonk van de geest in iedere mens is. Of zoals wij dat vaak noemen de roos des harten, of zoals dat in de boeddhistische mysteriën wordt genoemd de lotusbloem. Er zijn vele namen voor datzelfde principe, voor de goddelijk kern die in iedere mens aanwezig is. 

Anthony: Gaat die vergelijking ook op voor Christiaan Rozenkruis, dat die ook ergens voor staat? Een samenspel van visies, ideeën, gedachten?

Doride: Ik denk dat Christiaan Rozenkruis een weg bewandeld heeft. Dat is  eigenlijk de symboliek van de mens die op zoek is en die weg gaat bewandelen om te gaan ervaren wie hij in diepste wezen is. 

Anthony: Het is wel goed dat het zo wordt gecommuniceerd werd want dat geeft een stukje herkenning an degene tot wie het moet komen om dat te begrijpen. Dus ook de naamgeving, waar het voor staat, is heel belangrijk. en soms moeten we daar ook individuen, personen, personificaties van hebben, van bepaalde ideeën, van een bepaald gedachtegoed. Ik denk dat dat heel belangrijk is. 

Monique: Wat ik ook heel mooi vind, bij de inleiding van dit boek – dat maakt ook meteen indruk – de titel: de weg der sterren. Dat zegt al gelijk iets over onder andere sterrenwetenschap, dat duidt daar ook op, en dat doet je weer denken aan astronomie en astrologie. Kun jij daar iets meer over vertellen, over die weg der sterren? Wat dat voor jou bijvoorbeeld betekent?

Doride: Je voelt alweer al aan de benaming ‘de weg der sterren’ dat het een opgang is, een opgang vanuit jouw leven naar iets hogers. Zo voelt dat voor mij. Je kan het meteen visualiseren: als je op het strand gaat liggen en naar boven gaat liggen kijken, dan weet je ‘het is iets vanuit een bepaalde natuur naar een andere natuur zien te komen’. Dat is ook een opgang want daarin zit ook een ontwikkeling in van vibratie, van trilling. Eigenlijk voel je dan dat er twee aan elkaar te koppelen zijn. Hermes zegt natuurlijk ‘Zo boven, zo beneden’ en daarmee maakt hij ook onderscheid in die twee naturen. Maar hoe maak je nou de verbinding tussen beneden en boven? Die weg der sterren gaat omhoog. De ziel is daar wel het levende element tussen lichaam en geest zeg maar. Als ik daar een beetje op door zou gaan, dan zou ik zeggen: iedere mens is bezield, ieder wezen is bezield. Hoe kan je nou die verbinding met de geest maken? 

Monique: dat is best een lastige vraag.

Doride: Dat is best een ingewikkeld ding, want we zijn geboren uit de natuur, uit ouders, en we zijn ook natuurmensen, van deze natuur. Hoe maak je nou die binding met die geestelijke natuur. de ziel is een middelaar en moet wel van een bepaalde kwaliteit zijn om die binding met de geest te kunnen maken. Dan komen er natuurlijk toch allemaal elementen van reinheid, goedheid, waarheid en schoonheid bij kijken. Zo kunnen we heel veel elementen noemen waardoor de ziel eigenlijk van een bepaalde vibratie moet worden, van een bepaalde hogere vibratie, om de binding met die geest te kunnen realiseren. 

Monique: Uiteindelijk, als je dat vervat in de weg der sterren, dan kan je daar heel breed in gaan. Mooi. 

Anthony: Maar om daar te komen – dat is misschien wel een hele weg – maar het fundament is er al. Want als ik kijk wat Hermes zegt, hij verklaart dan dat God, de kosmos en de mens onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Dus het fundament om tot die staat te kunnen komen is er al? Je moet het zien, realiseren. 

Doride: En dat fundament, dat vind ik, is die goddelijke kern, dat is die godsvonk waarvanuit er gebouwd gaat worden. Het is een elementje wat de basis is om die binding met de geest te kunnen realiseren. In een paar woorden heb je dat zo gezegd, maar wij weten wel dat er ook vele levens overheen gaan om zo’n gereinigde ziel te worden die in binding met die geest kan treden. 

Monique: Is dat iets wat past binnen de rozenkruisers als we het hebben over reïncarnatie, dat is dan het idee meerdere leven dat ook in bepaalde stromingen voorkomt? Is dat ook iets wat daarbij past?

Doride: Daar komt ook Hermes weer heel sterk om de hoek kijken omdat Hermes het ook heeft over macrokosmos, kosmos en microkosmos. De mens is een microkosmos, dat is wat hij zegt ook. Ook tweevoudig: sterfelijk en onsterfelijk. Sterfelijk naar deze natuur, maar onsterfelijk naar de goddelijke natuur. Die microkosmos is onsterfelijk. Wij leven als persoonlijkheid, als geboren natuurmens in een microkosmos. Daar doen we onze ervaringen op en die worden opgeslagen in die microkosmos. Als wij dit leven verlaten, dan trekt die microkosmos zich weer een tijd terug, maar er wordt opnieuw een nieuw mensenkind mee verbonden die met de ervaringen van de microkosmos zijn leven weer verder leeft. Dus er gaat niks verloren. Dat voel je ook daarin. Dat wat wij doen in ons leven gaat niet verloren. wij denken wel: de dag is voorbij en dat hebben we gehad, maar het is niet zomaar verdwenen. Het wordt ook in de kosmos en de microkosmos opgeslagen. Dus ook wat we als mensheid met elkaar doen wordt opgeslagen, dat is ook niet zomaar verdwenen. 

Monique: Nee, het is ergens, misschien niet altijd zichtbaar, maar het is er wel inderdaad. 

Anthony: Je bent nog in een fase van niet ontwaken, dan ga je uiteindelijk ontwaken in zekere zin – waarschijnlijk is dat dus een heel proces – voordat je door kan groeien en uiteindelijk daar komt waar je bedoeld bent om te zijn. Is dat voor jou ook een proces geweest, of is dat ontwaken plotseling gekomen?

Doride: Als je bij ouders wordt geboren waarbij je vanaf je geboorte met dat gedachtegoed verbonden wordt, heeft dat sowieso in je jeugdjaren een hele diepe betekenis, maar dan komt er wel een moment dat jij zelf moet kiezen. Ga ik hiermee verder? Is dit echt mijn ding of is het meer het ding van mij ouders bij wie ik opgegroeid ben? 

Monique: Jij hebt natuurlijk ook voor die keuze gestaan?

Doride: Ja. Dat is wel een heel cruciaal moment. Het moet dus ook altijd iets van jouzelf worden. 

Monique: Is er een periode geweest waarin je dat ook hebt losgelaten?

Doride: Ik heb van mijn 19de tot mijn 22ste even een soort side step gemaakt omdat ik toch echt het gevoel had dat ik mijzelf de vraag stelde ‘is dit mijn weg?’ Op de avond dat ik mijn brief schreef dat ik niet langer deelgenoot wilde zijn van het Rozenkruis heb ik toch wel heel wat tranen gelaten. Dus eigenlijk wist ik het al, maar het had nog even tijd nodig…

Monique: Om dat rondje te maken …

Doride: Je wordt dus, ook al blijf je er in – en ik denk dat dat met elk geloof zo is waar je verbinding mee maakt – dat het alleen maar goed is als het iets is wat bij jou hoort, want anders is het niks. Het moet iets van jou zijn ook. En er moet iets in jou resoneren. En als dat het doet, dan is het prima. 

Monique: Je bent uiteindelijk teruggegaan, na eigenlijk maar een hele korte periode, dus dat zegt natuurlijk genoeg. 

Doride: Dat is natuurlijk de grap, dat bewustwording ook daarmee te maken heeft. Het bewustwording van jezelf, en wie jij bent, en waar je je in je leven mee wilt verbinden, en het onderscheidingsvermogen dat je langzaam leert opbouwen, dat draagt allemaal bij aan een pad van bewustwording van ‘wie ben ik nou eigenlijk?

Anthony: Je had het net even over resoneren. In het boek staat er ook zoiets als het verhogen van een trillingsfrequentie. Is dat overeenkomstig of is dat totaal iets verschillends?

Doride: Ik denk dat dat heel iets overeenkomstigs is. Als je dat onderscheid maakt tussen die verschillende naturen en ervaart dat er een verschil is in trillingsfrequentie en dat er iets in jouw wezen aanwezig is, dat dat resoneren echt met het ontwaken van dat andere in jou te maken heeft. Maar dat beteken dus ook dat je daar open voor moet staan als mens. Dat er iets in jou is wat van een hele andere orde is en waar je naar probeert naar te luisteren. En dat is die bezieling dat je je leert overgeven aan iets anders. 

Anthony: Wat je zegt is wel heel herkenbaar voor veel mensen in deze tijd – dat ze op zoek zijn naar iets: ze zijn bezig in hun dagelijkse leven in de waan van de dag, laat ik het zo stellen. Wat jij eigenlijk beschrijft is iets wat jij gevonden hebt waar heel veel mensen naar zoeken. 

Ik voel altijd dat die School voor mij een enorm hulpmiddel is, dat het een bedding is waar je met gelijkgestemden iets van dat andere kan ervaren en daar je aan weg kan schenken, zeg maar. Maar het blijft een hulpmiddel. Uiteindelijk moeten wij dat andere in onszelf ontdekken en ook tot bloei brengen. Alleen ik merk wel dat als jij in een tempel bent, in de sereenheid van zo’n tempelveld en in stilte en rust dat kan ervaren, en in staat bent om alle gedachtewolken en alles wat er gevoeld wordt te laten voor wat het is – dus even het persoonlijke leven achter je te laten – en bewust vanuit de ziel in de tempel kan zijn, dan gebeurt er toch iets anders. En als je dat met vier- of vijfhonderd man op hetzelfde moment doet, dan ontstaat er een groepsgebeuren dat ver uitstijgt boven wat jij zelf op de rand van je bed zou kunnen realiseren. 

Monique: Ik denk dat heel veel mensen het wel heel fijn vinden om – sowieso alleen al dat gegeven – om het in een groep te kunnen delen met anderen, want anders hadden we natuurlijk nooit zo’n systeem gehad van kerken en dergelijke. Maar ik denk ook dat mensen het vooral fijn vinden om het dan ook nog eens een keer met gelijkgestemden te kunnen delen. 

Doride: De andere kant van die groep is natuurlijk: aan de ene kant ben je met gelijkgestemden, aan de andere kant slijp je je ook aan de groep, want je moet altijd samenwerken. Het is niet een individueel gebeuren. Dus je komt al je mankementen van je persoonlijkheid tegen want je loopt de hele dag in de spiegel te kijken. En dan vind je dit en vind je dat. We vinden altijd van alles vooral van anderen en met name niet van onszelf. Dat is ook die groepswerkzaamheid die je heel sterk ervaart. Daar zit ook een slijpingsproces in. Dat helpt mee voor die reiniging van de ziel, zeg maar. 

Monique: Ja, want het is niet zo dat dat wat je zelf denkt alleen maar het juiste is, of dat dat allemaal klopt. Vandaar ook al die spiegels die je wel nodig hebt. 

Doride: Ja, die heb je echt nodig. 

Anthony: Doride, je bent hier gekomen met een mini-bibliotheek, als ik het zo mag zeggen. Je hebt heel veel boeken meegenomen. Het ziet er allemaal prachtig  uit. Je had het zojuist over slijpen; ik moet dan denken aan één van de boekje die je hebt meegenomen, met diamant op de cover.

Doride: Vermaning van de ziel heet dat. Dat is ook een tekst van Hermes. 

Monique: Komt dat ook weer terug in het boek wat we bespreken?

Doride: Ja, er zitten allerlei teksten, ook uit deze Hermes-tekst, in het boek verwerkt. Ik zou natuurlijk daar een stukje van voor kunnen lezen als jullie dat willen.

Monique: Ja, heel graag. Prima.

Anthony: Ja, leuk. Zeker. 

Doride: ‘De ziel is onlichamelijk. Alles wat beneden de ziel staat, kan aan het leven geen deel hebben, behalve door de ziel. De ziel bezit in zich de vermogens van gedachte, wil en oordeel. Als deze vermogens niet aanwezig zijn, is er geen leven. Alles waarmee de ziel niet verbonden is, is verstoken van gedachte, wil, beweging en oordeel. Als deze vermogens niet aanwezig zijn, is er geen leven. Boven de substantie van de ziel is de geest. De geest gaat uit boven de ziel en omvat deze. De geest is het subtielste van al het waarneembare en is boven al het andere verheven.’

Monique: Mooi, heel mooi.

Doride: En dan gaat het eigenlijk nog door met God. Dat is ook zo’n Hermes-gedachte. ‘Het ijlste van de materie is lucht. Het ijlste van de lucht is de ziel. Het ijlste van de ziel is de geest. Het ijlste van de geest is God.’ en dan voel je weer hoe de verbinding tussen God en materie is. 

Monique: Maar die woorden alleen al resoneren ook. 

Doride: Ja, en daar voel ik dan die hogere trillingsvibratie, dat het werkelijk een weg der sterren is, een opgang naar een leven van een andere vibratie. 

Monique: Het is een heel bijzonder boek. Nou zijn we nog maar bij dat eerste stuk: de weg der sterren. Kan je nagaan. Er staat nog zoveel meer in dat ontzettend interessant is. Maar ik vind wel belangrijk dat dit even heel duidelijk naar voren komt omdat dit zo’n mooie inleiding is. Dat raakt ook meteen. Wat ik ook heel belangrijk vind zijn die 22 lofzangen. Nu staan er 22 lofzangen in. Is er een specifieke reden voor dat het er 22 zijn en niet 23 bijvoorbeeld?

Doride: André heeft daar vast een reden meer gehad, want die doet niks zonder reden. 

Monique: Dat gaan we een keer aan hem vragen.

Doride: Ze zijn heel divers, die lofzangen. Ze zijn gewoon prachtig en het is ook een mooie bezinning voor ’s avonds. 

Monique Je kan er anytime naar kijken en er één uithalen waarvan je denkt ‘dat wil ik lezen’, of je slaat iets open. Ik had er eentje gezien, de Zonnehymne, afkomstig van Echnaton. Dat vond ik ook een hele mooie. Die draagt wederom het symbool van de zon in zich. het is wel duidelijk dat het een belangrijk symbool is, ook binnen het Rozenkruis. 

Doride: Die zon bedoel je. Dat is toch een beeld van de geest. Hoe moet je anders geest voorstellen? Wat is dan geest? Dan zeggen we: geest is eeuwig, ongeboren. Dan voel je al aan dat je daar geen beeld bij kan maken want het is onzichtbaar. Maar die zon is wel het meest dichtstbijzijnde natuurlijke wat je kan zien waardoor je je iets van die geest kan voorstellen. En ik denk dat je dat dan nog duizendmaal moet versterken, voordat je een beeld krijgt van de werkelijke geest. 

Monique: Dat zou echt een lange weg zijn, denk ik zo, om inderdaad die voorstelling te kunnen hebben. 

Doride: Aan de andere kant denk ik ook dat als je werkelijk verlangt naar die geest, die weg ook weer kort, want dan is het ook nu. Aan de ene kant is het natuurlijk schaven, maar aan de andere kant is het ook – als wij bereid zijn om ons over te geven aan iets anders, dan is het er ook meteen, dan is het niet ver weg, allren maar in het nu. 

Anthony: Dat gaat niet altijd op, want in het boek gaat het ook over reinigen, en dat is niet iets wat je even met een poetsdoekje oplost. 

Monique: Jawel, dat doe je ook nu. Het kan gewoon. 

Anthony: Weer wat geleerd. 

Monique: Ik heb nog even een andere vraag. Wat ik ook leuk vindt is dat er in veel stromingen vaak sprake is van een pad of een weg. En in dit boek staat een gedicht dat juist wijst naar de titel Mijzelf tot pad. Dat vind ik ook heel mooi. Zou je iets willen voorlezen uit dat gedicht?

Doride: ‘Ik zag in de diepte der aarde
en in de hoogte der lucht.
En het was vol beweging:
een geboorte van vuur,
een schittering van sterren,
een uitdoven van vulkanen.
Ik keek om mij heen,
en het was vol beweging.
Ik zag mensen bouwen,
toppen bestijgen
en in krijgsgeweld ten onder gaan.
Ik schouwde in mijzelf,
doorgrondde het rusteloze beweeg
in een geboorte van vurig verlangen,
het bouwen van luchtkastelen
en het wegspoelen met tranen.
En het lijden der mensen ziende,
vroeg ik: ‘Wat moet ik doen?’

Monique: Ja, prachtig.

Doride: Ja, die vraag kan je je ook elke dag stellen. Wat moet ik doen? Wat is in mijn macht om te doen? Of juist niet te doen, zoals Tao aangeeft: het zit ook vaak in het niet-doen.’

Monique: Zeker, ja, dat klopt helemaal. Het is niet altijd zo dat je actie moet ondernemen. Ik vind het een heel interessant boek. Als ik je de vraag stel ‘Wie zouden dit moeten lezen?’, wat zou je dan zeggen?

Doride: Ik kan alleen maar zeggen: lees. Ik lees ook heel veel verschillende dingen. Het typeert zich niet voor bepaalde mensen. Ik denk dat als je gevoelig bent, met de ontwikkeling van je ziel begaan, dan zou ik zeggen ‘lees gewoon dat boek’ dan merk je vanzelf of het bij je past, want daar gaat het eigenlijk om.’

Monique: Daar gaat het uiteindelijk om. Dat is waar.

Anthony: Mag ik daar een kleine toevoeging aan doen. Dat staat ook op jullie achterflap. Lees dit boek om bezield te raken door een groots perspectief dat vreugde schenkt. 

Doride: Ja, prachtig toch. Ik word er alleen maar heel blij van.

Anthony: We zien dat. De luisteraars niet, maar wij zien jou heel blij zijn. 

Monique: Het klopt gewoon. Nou Doride, ik vond het fantastisch. Heel hartelijk dank voor dit interessante gesprek over het boek ‘Mysteriën en lofzangen van God, kosmos, mens’.

Doride: Dank je wel.  

BESTEL MYSTERIËN EN LOFZANGEN VAN GOD, KOSMOS, MENS

LEES MEER OVER DE BOEKBESPREKINGEN IN 2019

1 thought on “Radio Spirituality 2019-01-19

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *