Tagarchief: Giordano Bruno

Giordano Bruno, visionair en grondlegger van een grensverleggende kosmologie

Giordano Bruno (1548-1600) was een bijzondere overgangsfiguur tussen Renaissance en Reformatie en tevens een van de grootste Italiaanse denkers. Hij begon als Dominicaan in het klooster, maar kon geen vrede hebben met de onchristelijke praktijken die zich achter de schermen van het kloosterleven afspeelden. Tegelijkertijd had hij een groeiende afkeer van Lees verder

Jacob Böhme en overeenkomsten met andere grote denkers in zijn tijd: Spinoza, Fludd, Comenius en Bruno

BESTEL OOG IN OOG MET JACOB BÖHME

Hieronder volgen gedeelten uit het nieuwe boek Oog in oog met Jacob Boehme van Rachel Ritman dat aansluit bij de tentoonstelling Oog voor de wereld – de visionaire denker Jacob Böhme die tot en met 14 maart te bezoeken is in de Embassy of the Free Mind in Amsterdam

Jacob Böhme (1575-1624, fakkeldrager van het Rozenkruis 7) wordt wel beschouwd als een van de filosofen die aan de wieg hebben gestaan van wat wij nu de Verlichting noemen. Het heersende beeld is dat ten tijde van de verlichting de balans in de eeuwenoude controverse tussen religie en wetenschap doorsloeg naar de laatste. De denkers en geleerden ontworstelden zich aan de kerkelijke dogma’s die de samenleving van die tijd gevangen hielden, met behulp van Lees verder

Het universele lichtprincipe – bijdage van Rachel Ritman over het Ware voor symposionbundel over de trias van Plato

De fysicus David Bohm (1917 – 1992) heeft een mooie definitie van de ‘waarheid’ als een volstrekt begrip. Hij ging ervan uit dat wat we zien als ‘realiteit’ in feite een relatieve waarheid is, omdat er immers altijd meer is dat we niet weten dan wat we wel weten. De totaliteit van het universum is volgens hem te veel om te worden gevat in welke kennis dan ook. Die ‘totaliteit’ duidt hij daarom aan met het begrip ‘waarheid’, dus als iets dat zich voorbij de kenbare ‘realiteit’ bevindt en dat alles betreft dat is. De essentie van ‘waarheid’ kunnen wij, omdat Lees verder

Het einde van de hermetische traditie volgens professor Wouter Hanegraaff

Het idee van een ‘hermetische traditie’ dateert uit 1938, toen de grote renaissancespecialist Paul Oskar Kristeller in een Italiaans artikel aandacht vroeg voor de rol van het zogeheten Corpus Hermeticum in de cultuur van de vijftiende en de zestiende eeuw. Kristeller’s oproep wekte aanvankelijk vooral belangstelling in kringen van Italiaanse vakspecialisten, en in 1955 verscheen in Rome een eerste – tamelijk provisorische – editie van enkele hermetische teksten uit de Renaissance. Op de eerste plaats stond daarin een vergeten auteur uit de tweede helft van de vijftiende eeuw, die ook bij Kristeller centraal had gestaan maar die door latere auteurs opnieuw is verwaarloosd: een zekere Lodovico Lazzarelli.

Lees verder