Tagarchief: opera

Richard Wagner kwam uit met zijn mystieke opera ‘Parsifal’ in 1882

In zijn laatste muziekdrama ‘Parsifal’, verdiept de Duitse componist Richard Wagner (1813-1883) zich in bijna onpeilbare vraagstukken van religieuze mystiek. De stof voor ‘Parsifal’ is evenals andere opera’s van Wagner ontleend aan oeroude sagen. Reeds de Franse troubadours en later Wolfram von Eschenbach zongen ervan en gaven er vorm aan in grote epische gedichten. Een kerngedachte stipte Wager al aan in zijn opera ‘Lohengrin’, toen hij daar de graal aan de orde stelde. Toch behandelt ‘Parsifal’ geheel andere en veel diepzinniger vraagstukken dan Wagners jeugdwerk ‘Lohengrin’.

In de figuur van Kundry is ‘het eeuwig vrouwelijke’ belichaamd. Zij is tegelijkertijd een bijna duivelse verleidster en een boetvaardige zondares. In ‘Parsifal’ worden wij voorts gesteld tegenover de verlossing van een kwaad door hetzelfde wapen dat het veroorzaakte. En wij ervaren de onweerstaanbaarheid van Lees verder

Inhoud van Parsifal, de laatste opera’s van Richard Wagner, zijn meesterwerk

Het besef van de natuur van de muziek is noodzakelijk voor de juiste waardering van zulk een groot meesterstuk als Richard Wagner’s Parsifal, waarin de muziek en de karakters verbonden zijn als in geen ander modern muzikaal voortbrengsel.

Wagners drama is gebaseerd op de legende van Parsifal, een legende, welks oorsprong verborgen ligt in het mysterie, dat de kindsheid van het menselijke ras overschaduwt. Het is een dwaalbegrip als men denkt, dat een mythe een vinding van de menselijke verbeelding is, zonder daadwerkelijke grond. Integendeel, een mythe is een kistje, dat soms de diepte en kostbaarste juwelen van geestelijke waarheid bevat, parels van schoonheid zo zeldzaam en fijn, dat zij Lees verder

Vorm, kleur en toon in de kunst volgens Max Heindel, een gedeelte uit ‘De mysteriën der grote opera’s’

Als wij in het stoffelijk heelal rondkijken, zien wij een ontelbare menigte vormen en al deze vormen hebben een zekere kleur en veel van hen zenden een bepaalde toon uit, feitelijk doen alle dit, want er is zelfs geluid in de zogenaamde onbezielde natuur. De wind in de toppen van de bomen, het kabbelen van de beek, de deining van de oceaan, alle zijn ze bijdragen tot de harmonie van de natuur.

Van deze eigenschappen van de natuur – vorm, kleur en klank – is de vorm de meest standvastige, geniet om een aanzienlijke tijd in dezelfde toestand te blijven en zeer langzaam veranderend. Kleur daarentegen verandert gemakkelijker; zij verbleekt en sommige kleuren veranderen van tint als zij vanuit verschillende hoeken tot het licht worden gehouden; maar de toon is Lees verder